My Dharmaj

મારૂં ધર્મજ

અનાદિકાળથી માનવી સમુહમાં જીવવા ટેવાયેલો છે.  વાત જંગલમાં રહેતાં આદિમાનવની હોય કે સંસ્કૃતિના વિકાસ સાથે ઊભાં  થયેલાં મહાનગરોની હોય, સૌને સમૂહ જીવન ગમે છે. હાલની આપણી જીવન વ્યવસ્થા મુખ્યત્વે બે ભાગમાં વહેંચાયેલી છે. એક બાજુ આધુનિકતાના રંગે રંગાયેલું  શહેરી જીવન છે તો બીજી બાજુ  પરંપરાગત સાંસ્કૃતિક  મૂલ્યોના જતનની મથામણ કરતું ગ્રામ્ય જીવન છે.

જ્ઞાન અને વિજ્ઞાનની વિસ્તરતી ક્ષિતીજોનો મહતમ લાભ શહેરી વિસ્તારને મળ્યો છે. જેથી શહેરોમાં સારી સગવડો સાથે રોજગારીની વધુ તકો ઉપલબ્ધ બની છે. તેની સામે દેશના લાખો ગામડાંમાં રહેતાં કરોડો લોકો આજે પણ ક્યાંક પ્રાથમિક  સુવિધાથી વંચીત છે. શહેરોમાં મળતી સગવડો અને ગામડામાં પડતી અગવડોની તુલના કરી વધુ સારી તકો મેળવાની  આશાએ  લોકો ગામડુ છોડી શહેરોની વાટ પકડે છે.

તેના કારણે શહેરોની વસ્તી આડેધડ વધતાં શહેરી જીવન દિવસે દિવસે પ્રદુષિત અને જીવવા માટે  કઠિન  બનતું જાય છે. આ પરિસ્થિતીમાં શહેર અને ગામડાં બંનેને બચાવવાનો એક માત્ર ઉપાય એટલે ગામડામાં શહેર જેવી સગવડો ઊભી કરવી.

વર્તમાન સંજોગોમાં માત્ર કલ્પના લાગે તેવી આ વાતને  ભારત વર્ષના ગતિશીલ રાજ્ય  ગુજરાતના ચરોતર પ્રદેશમાં આણંદ જીલ્લાના ધર્મજ ગામે સાકાર કરેલ છે. શહેરની સગવડો અને પ્રદૂષણ મુક્ત ગ્રામ્ય  વાતાવરણ માણવું  હોય તો ધર્મજની મુલાકાત લેવી જ રહી.  ગુજરાતના મુખ્યમંત્રી તરીકે શ્રી નરેન્દ્રભાઈ મોદીજીએ શરૂ કરેલ રૂરબન યોજના  હોય કે હવે વડાપ્રધાન તરીકે  તેમણે કરેલ આદર્શ ગામની વાત હોય. આ બંનેની વ્યાખ્યામાં ધર્મજ ગામ વર્ષોથી આવી જાય છે. આ ગામની વધુ માહિતી મેળવવી હોય તો આ ગામ વિશે લખાયેલ પુસ્તક “ ધર્મજ એક ઉદાહરણીય ગામ “ વાંચવું જ રહ્યું. એક વખતની મુલાકાત પછી દરેકને મારૂં લાગે તેવું ગામ એટલે  “મારૂ ધર્મજ”.